Chcemy ukryć NAS, nasze wszystkie wady, okropne oblicza i wszystkie smutki. Boimy się ufać ludziom, przecież tak często nas ranią. Strach jest tak potężny ze nasz umysł kreuje inne postacie, takie które zadowolą dane osoby. Stajemy się ludźmi jakimi oni chcą żebyśmy byli, dlaczego? po prostu boimy się straty i odrzucenia. Nikt nie ma na tyle odwagi by być kim chce, robić co lubię a nawet ubierać się tak jak mu się podoba. Dlaczego tak bardzo boimy się ufać innym? co nas tak w tym przeraża. Nie mówimy o uczuciach, z tak dużą trudnością nam to przychodzi. Wszystko jest takie sztuczne i udawane. Kieruje nami strach przed odrzuceniem przez innych. Poddajemy się, nie walczymy, wątpimy i nabieramy kompleksów. Czemu kierujemy się stereotypami na temat idealności człowieka. Szukamy ludzi idealnych, chodź sami tac nie jesteśmy do czasu aż ktoś na kogo wcześniej nie zwracaliśmy uwagi i pozwoliliśmy zbliżyć się na tyle blisko że poznał nasze prawdziwe obliczę, nas nie pokocha takimi jakimi jesteśmy naprawdę. Bez udawania i chowania się za różnymi maskami. Dopiero w obliczu prawdziwej miłości słowo " IDEAŁ" nabiera głębszego znaczenia. Bez poszukiwań przychodzi do nas samo. Prawdziwe i niepowtarzalne uczucie.
Znika strach, znikają kompleksy, pokazujemy prawdziwych siebie innym, nabieramy odwagi, pewności siebie. Ponieważ miłość jest tak potężna że nawet śmierć jej nie przezwycięży.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz